paralogizare

paralogizare [LL < παραλογίζεσθαι] , to deceive with false argument: a (person); b (absol.). a utile autem et ad non ~ari et ad paralogizare. scientes enim quotiens dicitur non ~abimur ‥ et ipsi interrogantes poterimus ~are semper quidem si eorum que multipliciter dicuntur alia fuerint vera, alia falsa J. Sal. Met. 893A; Lucifer ‥ advertens ‥ Filium alium esse a Patre et tamen equalem Patri se ipsum turpiter ~avit, dum ad equalitatem talem suspiravit et aspiravit Neckam NR I 3; sepius a se ipso, ab aliis sepissime, ~atur qui alios sepissime ~at Ib. II 155; multos etiam novi ~atos esse ob dictam Augustini auctoritatem Id. SS II 54. 3; qui virtutis nominum sunt ignari sepe ~antur Bacon Maj. III 106; qui memoriam literarum supra alios habere noscuntur non solum in theologia et philosophia sed eciam in scientiis legalibus paralogisantur, credentes demonstracionem et infallibile facere argumentum Ockham Dial. 824; Nestorius ‥ paralogisatus credidit quod non fuit verbum Dei Wycl. Incarn. 83.  b J. Sal. Met. 893A (v. a supra); sophiste simulatores agmine et inundatione verborum beati judicantur; alii ~ant [=MGL II 6 ~antur] W. Fitzst. Thom. prol. 9; dicitur paralogismus discipline quia ~at ex propriis cujusque discipline Kilwardby OS 509.