paralyticus
părălytĭcus, a, um, adj., = παραλυτικός,
- struck with palsy, paralytic, Plin. 20, 9, 34, § 85; Petr. 131.—Esp., subst.: părălytĭcus, i, m., a paralytic, a palsied person: graditur paralȳticus, Claud. Epigr. 49 fin.: paralyticos restringere, i. e. to heal, Tert. Apol. 21; Vulg. Matt. 4, 24; 9, 2.
paralyticus, i, m. (παραλυτικός), der an einer Seite des Körpers Gelähmte, der Paralytiker, Plin. u.a.
~a passione percussus interiit
dico de frigido naturaliter, quia ejus membra dicuntur ~a ut non possint erigi
percussus morbo paralitico in parte dextera ita quod usura [sic ] brachii ‥ amisit
in paralesi elongatur membrum paraleticum
fuit namque quidam adolescens paraliticus
interea mulier totis paralitica menbris
vir quidam multis paraliticus extitit annis
Ludovicus Francorum rex, septuagentarius et paraliticus
testatur et illa in qua sanando ~o Dominus ait ‥
quomodo paraliticum ad tumbam ejus adportatum sanitati restituerit
Dominus ~o ‥ peccata dimisit
lavacro vestis ‥ tacta paralitica soliditatem recepit artuum
et ~os sanans et diversas hominum valitudines curans
J. de B. ‥ paraliticus in una medietate totius corporis ‥ convaluit
a peritis medicis judicaretur pro paralitico
non est ‥ nauta tam negligens quod ad paralitici manus ipse committeret remum
hic paraliticus, A.the palsey
părălўtĭcus, ī, m. (παραλυτικός), paralytique : Plin. 20, 85 ; Petr. 131, 10.