patratio
pā̆trātĭo, ōnis, f. [patro], an effecting, achieving, accomplishing (rare and post-Aug.).
- I In gen., Vell. 2, 98, 2.—
- II In partic., in mal. part., Schol. ad Pers. 1, 18; Theod. Prisc. 2, 11.
patrātio, ōnis, f. (patro), I) die Beendigung, Vell. 2, 98, 2. – II) euphem., die Vollziehung des Beischlafes, Schol. Pers. 1, 18. Th. Prisc. 2, 11.
quem ‥ fama miraculorum ~one post ipsos apostolos nulli ferebat secundum
sicut enim ~o scelerum tenebras, sic ejus confessio lumen facit
cum ad operis illiciti ~onem victum inclinavit
pătrātĭō, ōnis, f. (patro), accomplissement, exécution : Vell. 2, 98, 2 || = concubitus Schol. Pers. 1, 18 ; Th. Prisc. 2, 11.
est rei veneris consummatio, in Gloss. Arabico-Lat.