pellucidus
pellūcĭdus (perl-), a, um, adj. [perluceo], transparent, pellucid.
- I Lit.: membrana, Cic. N. D. 2, 57, 142: deos induxit Epicurus perlucidos et perflabiles, id. Div. 2, 17, 40: fons, Ov. H. 15, 157; cf.: arcanique fides prodiga perlucidior vitro, Hor. C. 1, 18, 16: perlucidus, crenidatus, armillatus, in a transparent garment, Sen. Const. Sap. 18: pellucidus ostro, Mart. 12, 38, 3.—
- II Transf., very bright: illustris et perlucida stella, Cic. Div. 1, 57, 130.
pellūcidus, a, um, s. per-lūcidus.
pellūcĭdus (12) ou perlūcĭdus, a, um, ¶ 1 transparent, diaphane : Cic. Nat. 2, 142 || qui porte un vêtement transparent : Sen. Const. 18, 3 || [fig.] perlucidior vitro Hor. O. 1, 18, 16, [lʼindiscrétion] plus transparente que le cristal ¶ 2 qui brille à travers : perlucida stella Cic. Div. 1, 130, étoile qui projette au loin son éclat.