perduro
perduro, to last, endure
per-dūro, āvi, ātum, 1, v. a. and n.
- Act., to make hard, to harden (late Lat.): teneras plantas, Prud. Psych. 447.—
- II Neutr., to last or hold out, to endure (poet. and in post-Aug. prose; cf.: obduro, perfero), Ter. Hec. 269: perdurare non posse, Suet. Ner. 24: perdurandi pervicacia, Plin. 17, 20, 34, § 147: longum probitas perdurat in aevum, Ov. Med. Fac. 49: mora perduratura, Stat. Th. 1, 142: non perdurasse in senectutem, Sen. Ben. 7, 28: cotidie unanimiter in templo, abide, continue, Vulg. Act. 2, 46.
per-dūro, āvī, ātum, āre, I) intr.: A) ausdauern, aushalten, perduravit miser, Sen. de ira 2, 33, 4: perdurare non posse, Suet. Ner. 24, 2: perdurandi pervicacia, Plin. 17, 147: perd. apud alqm, Ter. Hec. 269: cotidie unanimiter in templo, Vulg. act. apost. 2, 46: in poculis, Augustin. epist. 29, 11. – B) fort und fortdauern, -währen, non in senectutem, Sen.: longum in aevum, Ov.: augurii perdurat honos, Stat.: quaedam amplificata in suo genere et in sua proprietate perdurant, Sen. – II) tr. sehr hart machen, abhärten, übtr., perseverantiā perduratus, Rufin. homil. in num. 19, 4. – ➳ Prud. psych. 446 jetzt praedurat u. Colum. 7, 8, 7 mit cod. Sang. zu lesen caseus muriā praeduratus.
See: perdurare
perdūrō, (13) āvī, ātum, āre, ¶ 1 tr., rendre très dur, endurcir : Prud. Psych. 447 ¶ 2 intr., durer longtemps, subsister : Ter. Hec. 268 ; Suet. Nero 24 ; Sen. Ben. 7, 28, 1.
- 1. het uithouden; ➤ perduravit miser; ~ non posse;
- 2. voortduren; ➤ probitas perdurat longum in aevum.
per-dūrō —, —, āre
- per+durus, to last, endure: apud vos, T.: longum in aevum, O.