peremptorie
pĕremptōrĭē (pĕremtōr-), adv., v. peremptorius fin.
perēmptōriē, Adv. (peremptorius), entscheidend, unumstößlich, Claud. Mam. de stat. anim. 3, 1 u.a. Eccl.
excipere poterit multis modis contra mulierem quare dotem habere non debeat ~ie vel quare ad tempus differi debeat actio et dotis exactio dilatorie
~ie ac finaliter requirimus et rogamus
usque ad diem sibi ~ie praefixum [sc. moriendi ]
venit interea Dominice dies Ascensionis, qui fuerat a rege Francorum et legato Galligenis cruce signatis ~ie constitutus
eum citari faciens ~ie, ut die statuto ‥ respondeat de his, que sibi fuerint objecta
iste non venit vocatus ~ie, ergo contumax est
citetis ~ie coram nobis ad diem Martis post ‘Invocavit me’ R. de M. militem contra T. N. clericum
archiepiscopus fecit eos citari ~ie ‥ quod comparerent coram eo
~ie monere et citare curetis
Willelmo ‥ peremtorie evocato ‥ et nullo modo comparente
per specialem mandatorem nostrum personaliter apprehensum citari et ~ie premoneri fecimus
Thomam de Cantinton ‥ semel, secundo et tercio edicto ~ie in jus vocari fecissemus
monentes ‥ Johannem primo, secundo, et tercio, ac ~ie ut de dicta pecunie summa terminis predictis dicto W. satisfaciat
te monemus primo, secundo, et tertio, ac ~ie quod prefatos clericos ‥ non graves
primo, secundo, et tertio, ac ~ie requirimus ‥
primo, secundo, tertio, et ~ie trina vice unico tamen contextu
pĕrēmptōrĭē, dʼune façon péremptoire : Mamert. An. 3, 1, 154, 10.