peremptor
pĕremptor (pĕremtor), ōris, m. [perimo],
- a destroyer, slayer, murderer (postclass.): incluti regis, Sen. Oedip. 221: mariti mei cruentis, Ap. Met. 8, 13, 16; cf.: puer ille peremptor meus, i. e. who has plagued me almost to death, id. ib. 7, 24, 8.—Absol., Prud. Ham. praef. 19; Ambros. Inst. Virg. 7, 4, 9; Vulg. 2 Macc. 4, 16.
perēmptor, ōris, m. (perimo), der Vernichter, Töter, Mörder, incluti regis, Sen. Oed. 221 (225): mei mariti cruentus p., Apul. met. 8, 13: puer ille, peremptor meus, mein Schinder bis auf den Tod, ibid. 7, 24: absol., Prud. ham. praef. 19. Ambros. de inst. virg. 7. § 49. Vulg. 2. Mach. 4, 16.
nihil ‥ aliud prestolari poterat de fructu ventris sui quam ~orem
inter omnia mala que a primis parentibus vel potius ~oribus nostris ‥ contraximus, nihil ‥ gravimus ingratitudine reprobatur
eis ‥ consimiles fieri cupiebant, quos hostes et ~ores antea habuerant
in altero veritatis venditor, in altero vero ~or fuisse probatur. nam ubi pretium pro dicenda justitia accepit, veritatem vendidit, et quando ipsam ratione sua evertebat ‥ veritatem perimebat
pĕrēmptŏr (16) (-ēmt-), ōris, m. (perimo), meurtrier : Sen. Œd. 221 ; Apul. M. 8, 13.