peremptio

pĕremptĭo (pĕremtĭo), ōnis, f. [perimo],

• a destroying, killing (eccl. Lat.), Aug. Tract. in Joann. 27 fin.

perēmptio, ōnis, f. (perimo), die Vernichtung, Tötung, Augustin. c. Faust. 19, 23 u. tract. in Ioann. 27 extr.: carnis excruciatio vel peremptio, Augustin. de civ. dei 1, 9, 2. p. 16, 14 D.².

peremptio [LL] , killing, destruction. b annulment. ut imminente miserrima regis Eadmundi ~one declaratum est B. V. Dunst. 31; nam si ratio mentis ipsa est et hominis, restat ut perempto homine remaneat ipsa in mente: ~onem ergo fundamenti, ~io non sequitur fundati si tamen eadem duorum est ratio Pull. Sent. 737B; commodior eorum redemptio censenda videtur quam ~o Gir. EH I 14; propriorum ~one parvulorum E. Thrip. SS IV 14; carnis excruciacio vel ~o Ockham Dial. 544.  b in ~onem patrum confessionis et abnegationem ejusdem Salvatoris nostri dispensationis Conc. I 53b..

pĕrēmptĭō (-ēmt-), ōnis, f. , destruction : Aug. Civ. 1, 9, 2.