pertaedesco
pertaedesco, dŭi, 3, v. inch. n. [pertaedet],
- to become disgusted or wearied with any thing (ante- and post-class.): ne pertaedescat, Cato R. R. 156: cum jam omnes pertaeduissent, Gell. 1, 2, 6.
pertaedēsco, taeduī, ere (pertaedeo), einer Sache überdrüssig werden, Ekel empfinden, nolito multum dare, ne pertaedescat, man es überdrüssig werde, Cato r. r. 156, 6.
pertædēscō, (16) tædŭī, ĕre, ¶ 1 intr., se dégoûter : Gell. 1, 2, 6 ¶ 2 [av. sujet indéterminé] : Cato Agr. 156.