philologus
philologus, scholarly, learned
phĭlŏlŏgus, a, um, adj., = φιλόλογος.
- Of or belonging to learning, learned, literary: philologis et philotechnis rebus me delectans, Vitr. 6 prooem. 4: homines, Sen. Apoc. 5, 4.—
- II Esp. of persons.
- A Scholarly, learned, versed in history, antiquities, and literature (implying a broader culture than grammaticus, litterator; v. Krebs, Antibarb. 863 sq.): homines nobiles illi quidem, sed nullo modo philologi, Cic. Att. 13, 12, 3.—Subst.: phĭlŏlŏgus, i, m. —
- B In gen., a person engaged in learned or literary pursuits, a man of letters, learned man, scholar (class.): Atteius Philologi appellationem assumpsisse videtur, quia, sicut Eratosthenes, qui primus hoc cognomen sibi vindicavit, multiplici variāque doctrinā censebatur, Suet. Gram. 10: cum Ciceronis librum de republicā prendit hinc philologus aliquis, hinc grammaticus, hinc philosophiae deditus, alius alio curam suam mittit; ... hoc subnotat (philologus): duos Romanos reges esse, etc., Sen. Ep. 108, 30.
philologus, a, um (φιλόλογος), die Wissenschaften liebend, wissenschaftlich, gelehrt, I) adi.: res, Vitr. 6. praef. 4: homines, Sen. apoc. 5, 4. – II) subst., philologus, ī, m., A) einer, der gern gelehrte Untersuchungen anstellt, ein Freund der Wissenschaften, ein Gelehrter, Literat, Cic. u. Suet. – B) insbes., ein Gelehrter, der, mit antiquarischen und historischen Kenntnissen ausgerüstet, die Werke anderer Gelehrten erklärt, ein Exeget, s. Sen. ep. 108, 30, wo der philologus vom grammaticus u. philosophus unterschieden wird.
phĭlŏlŏgus, (14) a, um (φιλόλογος), littéraire : Vitr. Arch. 6, pr. 4 || subst. m. , un lettré, un érudit, un savant : Cic. Att. 13, 12, 3 ; Suet. Gramm. 10 || un savant [qui donne les éclaircissements historiques] : Sen. Ep. 108, 30.
philologus
adj.
- , φιλόλογος, scholarly, learned: homines.