pie
pie, conscientiously, religiously, dutifully, affectionately
pĭē, adv., v. pius fin.
piē, Adv. (pius), fromm, pflichtmäßig (kindlich, väterlich, zärtlich usw.), Ggstz. scelerate, Cic. u.a. – Compar. piius ungebr. nach Anecd. Helv. p. 261, 1 sq. (wofür magis pie): Superl. piissime, Sen. ad Polyb. 15 (34), 4. Amm. 19, 9, 7. – Dafür maxime pie, Anecd. Helv. p. 261, 3.
omnes qui in Christo pie volunt vivere necesse est ut ab impiis ‥ patiantur opprobria
quicquid benigne menti profuturum autumant, pie amplexantes magni existimant
ad ipsas calumnias si quando ipsas impie pertulerint impigre et pie est respondendum
de qua [sc. BVM ] pie credit ecclesia quod sit in ea resurreccio completa
sobrie ad nos, juste ad proximum, pie ad Deum
sobrie per vite munditiam, juste per patientie justitiam, pie per theosebiam, id est divinam culturam
recte voluisse ut filius mortem tam pie, tam utiliter sustineret ‥ affirmatur
pie satis et provide a patrum domiciliis ‥ expelluntur
subjectis regulariter ac pie consulendo
regna mihi subdita populosque juste et pie regere
pie compatientes eisdem [sc. mulieribus ]
supplicacionibus ‥ amicorum ‥ abbas pie et misericorditer se inclinans
pĭē (11) (pius), adv., avec les sentiments dʼun h. pius, pieusement, religieusement : Cic. Nat. 1, 56 || conformément aux sentiments naturels [en bon fils, en bonne mère, etc.] : Cic. CM 81 ; Att. 6, 7, 1, etc. || avec affection, par tendresse : Cic. Planc. 98 || -issime Sen. Polyb. 15, 4.
piē
adv.
- pius, conscientiously, religiously, dutifully, affectionately: facere, T.: colere deos: pie bellum indici posse, i. e. duly, L.