planitia
plānitia, ae, f. u. plānitiēs, ēī, f. (planus), die Ebene, Fläche, Form -es, Cic., Caes. u.a.: Form -a, Cic., Liv. u.a.: Plur., planitiae, Vitr. 7, 3, 3. Colum. 1, 2, 4 cod. P (Schneider planities als Akk. Plur.).
plānĭtĭa, æ, f. (planus), surface plane, plaine, pays plat : Cic. Div. 1, 2 ; Cæs. *C. 1, 43 || surtout plānĭtĭēs, ēī, f. , même sens : Lucr. 4, 294 ; Cic. Verr. 2, 4, 107 ; Hirt. G. 8, 14, 4 ; Sall. C. 59, 2 ; J. 48, 4.
- 1. effenheid, vlakheid [aquarum];
- 2. vlak terrein, (hoog)vlakte;
- 3. (geom.) vlak; ➤ lineae in eadem planitate positae.
Planities. Utuntur Innocentius de Casis litterarum, Otfridus in Prologo ad Evangel. Chronicon Farfense pag. 662. etc.
Deinde lineas basi, hoc est Planitiæ ejiciamus in cathetum ex præcisuris hypotenusarum et circumferentiæ.
plānitia or plānitiēs (not plānic-), ae, acc.am or em, f
- planus, a flat surface, level ground, plain: limosa, S.: aequata agri: inter oppidum et collem, Cs.: pars planitiae, L.: ignota, unexplored, V.