planiloquus
plānĭlŏquus, a, um, adj. [plane-loquor],
- speaking clearly or intelligibly, speaking plainly (ante-class.): di immortales, ut planiloqua est! Plaut. Truc. 4, 4, 11 (864).
plāniloquus, a, um (plane u. loquor), offen heraus redend, ut planiloqua est, wie sie so offen spricht, Plaut. truc. 864.
plānĭlŏquus, a, um, qui sʼexprime clairement : Pl. Truc. 864.