plangere

plangere [CL] 1 to mourn for, bewail, lament: a (person); b (act, event, or abstr.); c (w. quod & subj.); d (absol.). a xxx dies Moysen planxerunt filii Israhel Theod. Pen. II 5. 5; plangere ceu solet ablatum matrona maritum Aldh. VirgV 2130; 800 qualiter planxit monachum in heremo quem perdidit in monasterio Alcuin Ep. 205; vacent alii et suis cantibus vel ~ant mortuum vel honorent Ailr. Ed. Conf. 783D; Venus ‥ Adonem ab apro interfectum fusis lacrimis ~it Alb. Lond. DG 11. 17; seque reum plangit Christi vestigia tangit Vers. Cant. 5 p. 17.  b [vox] Hieremiae ruinam civitatis suae ‥ ~entis Gildas EB 1; 799 non solum hoc damnum ~imus Alcuin Ep. 185; malum quod fecerat planxit Alex. Cant. Dicta 16 p. 171; ~enda quidem non admiranda est hec translatio Adel. QN 41; cum ‥ familiares ejus aliquotiens suas adversitates ~erent V. Edm. Rich P 1810B; ~it Troje eversionem Trevet Troades 4; pocius ~erent conquerencia humane carenciam sepulture G. Hen. V 21.  c mestus plurimum et ~ens quod amplius illi locutus non fuisset Gir. EH I 40; s1240 ad cancellarium versus suspirando planxit quod eum a deliciis maximis impedisset Eul. Hist. III 118.  d melius est ut quisque ‥ ~at et ‥ pro peccatis confusionem sustineat quam ‥ ad poenam perpetuam perveniat Ælf. EC 37. , f. l. perfidus, qui semel plangit [? l. frangit] fidem GlC P 368.