plausibiliter
plausibiliter, Adv. (plausibilis, s. Diom. 406, 7), mit Beifall, Augustin. c. Cresc. Donat. 4. § 54: Compar. plausibilius, Sidon. epist. 8, 10, 3.
quippe presentium mala periculose, bona ~iter dicuntur
a suis exceptus ~iter
plausĭbĭlĭter, de manière à mériter les applaudissements : Diom. 406, 7 || -lius Sid. Ep. 8, 10.
Per quem Gallicanarum ecclesiarum status, et totius religionis vigor illis in partibus Plausibiliter refloruisse cognoscitur.