plurificare

plurificare [ML < CL plures+-ficare] , (phil.) to make more than one, to increase in number, multiply; b (dist. from multiplicare). si materia ~aretur sicut forma Bacon Maj. I 144; secundum Avicennam ‥ Deus non habet diffinicionem, ergo attributa Dei racionem non habent, non ~antur ergo secundum racionem Middleton Sent. I 30a; ita non possunt ~ari actus nocionales fundati super actum eundem essencialem Duns Ord. II 288; patet igitur quando plura et distincta cognoscuntur una cognicione, esse cognitum non ~atur sicut nec cognicio, licet ~entur in esse cognito objective W. Alnwick QD 27; repugnat ipsi Deo ~ari et non conceptui specifico de pluribus predicari Ockham Quodl. 751; etenim res partibiles impartibiliter, et indistanter cognoscere ipsos est necessarium, et ~ata unitive, et temporalia eternaliter, et generabilia ingenerabiliter Bradw. CD 183C; corpus ‥ non est ~atum set unum indivisum T. Sutton Gen. & Corrupt. 142; figuracionem ‥ propinquiorem comitati cantorum assignabo necessariis tractibus in aliquibus ~atis Will. 31; 1409 cum ‥ dissensionum ‥ continuacio ‥ vicia simul et inerciam ~ando, morum venustatem ‥ denigraverit StatOx 204.  b in tantum extravagantur nostri theologi, quod ponunt Deum non solum posse multiplicare corpus per diversa loca, sed eciam idem punctale singulare multiplicare per spacium infinitum, et idem singulare ~are ad tantum numerum sicud est maximus numerus mundi Wycl. Log. III 151.