plurativus
plūrātīvus, a, um, adj. [plus],
- plural, gram. t. t. (post-class.): plurativus numerus, Gell. 19, 8, 4.—Subst.: plūrātīvum, i, n., the plural number, the plural (postclass.): mei interrogandi casus est, et ab eo declinatur, quod est ego. Hujus deinde plurativum est nos, Gell. 20, 6, 8.
plūrātīvus, a, um (plus), zum Plural gehörig, als gramm. t. t., numerus, der Plural, Gell. u. Arnob. – subst., plūrātīvum, ī, n., der Plural, Gell. 20, 6, 8.
plūrātīvus, a, um, c. pluralis : plurativo numero Gell. 19, 8, 4, au pluriel || subst. n. , le pluriel : Gell. 20, 6, 8.