pocillator
pōcillātor, ōris, m. [pocillum],
- a cupbearer (post-class.): quo, Jovi pocillatorem Phrygium sustulerat, i. e. Ganymede, Ap. Met. 6, 15, 6; so id. ib. 10, 17, 14.
pōcillātor, ōris, m. (pocillum), der Mundschenk, Apul. met. 6, 15 u.a.
Johannes Croftes armiger et ~or dicti domini regis(
pōcillātŏr, ōris, m. (pocillum), échanson : Apul. M. 6, 15.
Echanson, qui est a poculis, apud Ludewig. tom. 6. Reliq. MSS. pag. 342. de Modis observ. in coronat. Reg. Hungar. :
Pocillatoris munere fungetur Dn. Andreas Dozy.Occurrit apud Miræum tom. 1. pag. 450.
Pocillateurnostri ebriosum vocant.