poetice
poetice, in the manner of poets, poetically
pŏētĭcē, es, v. poëticus, II.
pŏētĭcē, adv., v. poëticus.
1. poēticē, ēs, f., s. poētica.
2. poēticē, Adv. (poëticus), poetisch, dichterisch, nach Dichterart, ut poëtice loquar, Cic. de fin. 5, 9: descriptiones locorum non historice tantum sed prope poëtice prosequi (behandeln), Plin. ep. 2, 5, 5: cur enim non ego quoque poëtice cum poëta (sc. loquar)? Plin. ep. 8, 4, 5: quod sit a simplici atque in promptu posito modo poëtice vel oratorie mutatum, Quint. 9, 1, 13: saepius poëtice quam humane locutus es, Petron. 90, 3: poëta maximus in hoc solo non poëtice sed aniliter desipuit, Lact. 2, 4, 4: sapientia poëtice figurata, Lact. 3, 14, 7.
scribite ‥ mihi ~e, figurate versus
poeticus ‥ unde ~e adverbium
Eneas qui ~e et in infernum intromissus est
Bootes ‥ ~e fingitur esse ductor majoris urse
pŏētĭcē (16) (poeticus), poétiquement, en poète : Cic. Fin. 5, 9 ; Quint. 9, 1, 13.
poetice
adv.
- poëticus, in the manner of poets, poetically: loqui (dub.).