poetor
pŏētor, āri, v. dep. [poëta],
- to be a poet, to write poetry, to poetize (ante- and postclass.): numquam poëtor nisi si podager, Enn. ap. Prisc. p. 829 P. (Sat. v. 8 Vahl.): ineptia poëtandi, Aus. Idyll. 6 praef.—In an active collat. form: priusquam poëtare incipio, Verus ap. Front. Ep. ad Caes. 2, 8 Mai.
poētor, ārī (poëta), Dichter sein, dichten, Enn. sat. 64. – Aktive Nbf. poëtare, Verus bei Fronto ep. ad M. Caes. 2, 5 (8). p. 30, 8 N.: poëtasse, Lucifer Cal. de Athanas. 2, 9. p. 164, 26 Hartel: Genet. Gerund. poëtandi, Auson. edyll. 6. praef. p. 121, 12 Schenkl.
pŏētor, ārī (poeta), intr., faire des vers, versifier : Enn. Sat. 64 ; Aus. Idyll. 6, præf.