pollicitor
pollicitor, to promise
pollĭcĭtor, ātus, 1, v. freq. a. and n. [polliceor],
- to promise (mostly ante- and post-class.; not in Cic. or Caes.): pro capite argentum, Plaut. Rud. 4, 2, 24 (929): operam suam alicui, id. Mil. 3, 3, 6 (880); Dig. 50, 12, 6. —Absol.: ego te complures menses tuli Pollicitantem, nihil ferentem, Ter. Phorm. 520: sollicitando et pollicitando, id. And. 912: largiundo atque pollicitando magis incendere, Sall. C. 38, 1; id. J. 8, 1.
pollicitor, ātus sum, āri (Intens. v. polliceor), versprechen, verheißen, alci operam suam od. operam alcis, Plaut. mil. 879 u. 1058 G.: pro capite argentum, Plaut. rud. 929: promittens se Pyrrhum veneno occisurum, si sibi quidquam pollicitaretur, Aur. Vict. de vir. ill. 35, 13: si quid ob honores pollicitatae sunt, Ulp. dig. 50, 12, 6. § 2: absol., pollicitans et nihil ferens, Ter. Phorm. 521: sollicitando et pollicitando eorum animos lactas? Ter. Andr. 912: largiundo atque pollicitando magis incendere (plebem), Sall. Cat. 38, 1; vgl. Iug. 8, 1: Partic. subst. pollicitata = promissa, pollicitata semel perpetuata manent, Ven. Fort. carm. 6, 2, 94. – ➳ parag. Inf. pollicitarier, Plaut. Poen. 999.
pollĭcĭtor, (15) ātus sum, ārī (polliceor), tr. et intr., promettre beaucoup, souvent : Pl. Mil. 879 ; Rud. 929 ; Ter. Andr. 912 ; Phorm. 521 ; Sall. C. 38, 1.
pollicitor ātus, ārī, freq.
- polliceor, to promise: pollicitans et nihil ferens, T.: pollicitando incendere (plebem), S.