pomposus
pompōsus, a, um, adj. [pompa],
- pompous, stately, solemn (post-class.): incessus, i.e. dignified, slow, Sid. Ep. 4, 9; Ven. Fort. Carm. 3, 23, 7.—
- II Rich, Cael. Aur. Acut. 2, 34, 182; id. Tard. 5, 10, 92: poëmata, Ven. Carm. 3, 23, 7.—Adv.: pompōsē, pompously, etc.: scribere, Sid. Ep. 9, 9 med.
pompōsus, a, um (pompa), prächtig, Sidon. epist. 4, 9, 2. Ven. Fort. carm. 3, 18, 7 Leo. – dah. = reichlich, Cael. Aur. de morb. acut. 2, 34, 182; de morb. chron. 5, 10, 92.
per pavonem superbia designatur, cujus cauda inanis gloria est, ornatuum variorum ostentatrix ~a
in ~is solemnitatum celebritatibus
quamvis admoveat te nummus nubibus / et equet Dario pomposis curribus
illis ‥ ~o tumultu progredientibus
cum ~a fortitudine ‥ supervenit ubi ‥ princeps cum suo exercitu residebat
quam ~us, quam rebellis et seditiosus adversum me semper exstiterit
elatus, ~us in verbis, dolosus in factis
vivens ~is [gl.: ornamentosis ] virtutum rumoribus se elevare noluit
quadam ~a et superciliosa facie despiciens universa
in concilio publicantes verbis ~is potenciam
quod nullus se jactat verbis ampullosis seu aliis continenciis pompesis in presencia gilde(
~is gestibus et minis insultantes
~o animo pro nihilo credidit Scotos pessundare
~us, dilectus,mearuwe
pompōsus, a, um (pompa), grave, mesuré [en parl. du pas] : Sid. Ep. 4, 9 || pompeux [en parl. du style] : C. Aur. Acut. 2, 34, 182.