ponderator
pondĕrātor, ōris, m. [pondero],
- a weigher (post-class.): De ponderatoribus, Cod. Th. 7, 12; Cod. Just. 71, 10: ponderator spirituum Dominus, Vulg. Prov. 16, 2; cf.: ponderator, σταθμιστὴς ἢ ζυγοστάτης, Gloss. Lat. Gr.
ponderātor, ōris, m. (pondero), a) der Wäger, Abwäger, Augustin. c. Faust. 15, 5: spirituum, Vulg. prov. 16, 2. – b) insbes., der Wagemeister, Cod. Theod. 12, 7, 2.
~or,punderngeorn
monetarios etpundæres vel ~atores
~oribus et thesaurariis de marcis domini regis in Devonia et Cornubia
ad liberationes duorum camerariorum et unius ~oris, quorum quilibet cepit per diem viij d.
rex Johannem de Windes’, ~orem scaccarii regis ‥ cingulo militie decorabit
ante ponderacionem statera ‥ vacua videatur ‥ et extunc ~or ponderet in equali
a weyer , appensor ‥ ~or
confirmavimus J. ~ori totam illam terram quam ‥
pondĕrātŏr, ōris, m. (pondero), peseur : Cod. Th. 12, 7, 2.