possido
possido, to take possession of, occupy, seize
possīdo, sēdi, sessum, 3, v. a. [causat. of possideo, q. v.].
- Lit., to take possession of, to possess one's self of (class.; cf.: habeo, occupo, potior): bona alicujus sine testamento, Cic. de Or. 2, 70, 283: regnum, Auct. B. Alex. 34.—Of inanim. subjects (poet. and in post-class. prose): aër omne possidat inane, Lucr. 1, 386: circumfluus humor Ultima possedit, took possession of, Ov. M. 1, 31: ignis cuncta possedit, Just. 2, 1, 14.—
- II Trop., to take possession of, possess itself of, to occupy (class.): brevi tempore totum hominem, totamque ejus praeturam possederat, Cic. Verr. 2, 3, 68, § 158.<
pos-sīdo, sēdi, sessum, ere (v. potis od. pote u. sīdo), etw. in Besitz nehmen, von etw. Besitz ergreifen, sich in Besitz einer Sache setzen, einer Sache sich bemächtigen (vgl. Kraner Caes. b. G. 4, 7, 4; Nipperd. Tac. ann. 14, 21), I) eig.: aër omne necesse est possidat inane, Lucr.: umor ultima possedit, Ov.: illam (navem) aegrotus possedit, Cornif. rhet.: ne essent loca munita, quae hostes possiderent, Nep.: bona sine testamento possederat, Cic.: eos (agros) tenere, quos armis possederint, Caes.: ut fecundissimum hoc solum vosque ipsos possiderent, Tac.: quaestores in bona eius publice possidenda missi sunt, um zu beschlagnahmen, Liv. epit.: agros Scipionum virtute possessos, Cic.: possessa Achaia, Tac. – II) übtr.: brevi tempore totum hominem totamque eius praeturam, Cic. Verr. 3, 158.
possīdō, (12) sēdī, sessum, ĕre (sido), tr., ¶ 1 prendre possession de, se rendre maître de : bona alicujus Cic. de Or. 2, 283, prendre possession des biens de qqn ¶ 2 sʼemparer de : agros armis Cæs. G. 4, 7, 3, sʼemparer de territoires par les armes || [fig.] Cic. Verr. 2, 3, 158 ; Lucr. 1, 386.
possīdō sēdī, sessus, ere
- por (for pro)+sido, to take possession of, occupy, seize: Pompei bona, possessed himself of: regno possesso: (agros) quos armis possederint, Cs.: circumfluus umor Ultima possedit, took possession of, O.—Fig.: brevi tempore totum hominem.