possessivus
possessīvus, a, um, adj. [possideo],
- of or relating to possession, possessive; a gram. t. t. (post-Aug.): nomina (e. g. Ciceronianus, Evandrius), Charis. p. 128 P. and A.: pronomina (e. g. meus, tuus, suus), Quint. 1, 5, 45: casus, the possessive or genitive case, Prisc. p. 670 P.
possessīvus, a, um (possideo), einen Besitz anzeigend, a) nomen p. (zB. Ciceronianus, Euandrius), Quint. 1, 5, 45. Charis. 155, 2. – b) casus p., der Genetiv, Prisc. 5, 72.
derogat Deo quod spiritus creatus est intellectivus et libere volitivus atque ~us summi boni et omnium Dei, sicud et Deus
dirivativa ‥ quae ab aliis auctoribus ~a dicuntur vel alicui dicta, ut meus, tuus, suus, noster ‥
sunt alia [nomina ] ~a quae aliquid ex his significant quae possidentur ut ‥ regius honor
cethetica [l. cathectica ], ~a
sume synd ~a,þæt synd geagnigendlice ‥ regius honor,cynelic wurþmynt
nomen ‥ ~um ‥ cum re possessa quam concernit ut possessam significat possessorem ‥ ut Socraticus, Platonicus
~um ‥ est quod significat quicquid possidetur a possessore
de monumento sanctae Mildrethae in Taneto quae Tanetus sibi in vita et post caeli aditum est ~a
nec minori signorum gratia se representat in sua ~a Hortuna quam ubi corpore resplendet in Berkinga
possessīvus, a, um (possideo), possessif [t. de gramm.], qui marque la possession : Quint. 1, 5, 45 ; casus Prisc. Gramm. 5, 72, le génitif.