About

Menu

praeconarius

praeconarius [ML < CL praeco+-arius] , of or belonging to a herald or crier; b (w. ref. to expounder of Christian faith or doctrine; cf. praeco 2c. rex ‥ voce ~ia jussit suam patefieri voluntatem Enc. Emmae I 3; rex Ricardus ‥ regem Francie invitavit ad prandium, et voce ~ia omnem animam vocavit ad diem tantam deducendam secum Itin. Ric. II 24; proclamatum fuit per Angliam voce ~ia ut ‥ Flor. Hist. 101; pacis securitate accepta et voce ~ia per totum exercitum proclamata Ann. Osney 196; voce ~ia venerabilis cancellarius ‥ fecit proclamari ut ‥ Croyl. 31; totius marisci dominum voce ~ia proclamantes Croyl. Cont. B 518.  b unde multi verbo ~ie commonitionis illius ascensi, quam studiose nonnumquam lapides ad opus ecclesie beati Cuthberti deferebant R. Cold. Cuthb. 104 p. 232.

Saved

Recent