praemature
praemātūrē, adv., v. praematurus.
praemātūrē, Adv. (praematurus), frühzeitig, zu zeitig, Plaut. most. 500. Afran. bei Gell. 10, 11, 8: Compar., Papin. dig. 45, 1, 118. § 1.
rivuli ‥ ad primos ‥ solares radios solidissimum in lapidem ‥ condensantur. ‥ ex liquidis ‥ in solidam naturam tam ~e conversis
puerum ‥ ~e militem fecerat, donatum clamide coccinea
Magno ~re mortuo Olauus totum [sc. regnum ] occupavit
revocacio ‥ vicariatus facta fuerat ~e cum ‥ non debuisset fieri quousque regnum Francie ‥ pacifice fuissemus adepti
præmātūrē, adv., prématurément, trop tôt : Pl. Most. 500 ; Gell. 10, 11, 8 || -rĭus Dig. 45, 1, 118.