prester
prēster, ēris, m., = πρηστήρ [burning].
- A fiery whirlwind, which descends in the form of a pillar of fire, a water-spout, sand-spout: presteras Graici quos ab re nominitarunt, etc., Lucr. 6, 424: turbo ardentior accensusque dum furit, prester vocatur, amburens contacta pariter, et proterens, Plin. 2, 48, 50, § 133: spiritus cum majore vi torti sunt, fit procella terrestris, et a Graecis prester nomen accepit, Ap. Mund. p. 62 fin.—
- II A kind of serpent, whose bite causes a burning thirst: prester quem percusserit, distenditur, enormique corpulentiā necatur extuberatus, Sol. 27, 32: torridus prester, Luc. 9, 791; Plin. 20, 20, 81 § 210; 24, 13, 73, § 117.
prēstēr, ēris, Akk. Plur. ēras, m. (πρηστήρ), brennend; dah. I) ein feuriger Wirbelwind, der in Gestalt einer Feuersäule sich herabläßt, Lucr., Plin. u.a. – II) eine Art Schlangen, deren Biß brennenden Durst verursacht und den Leib auftreibt, Plin. u.a.
subtrahit humanam formam leso tumor ingens, / quem prester sevo sauciat ore furens
prēstēr, (15) ēris, m. (πρηστήρ), ¶ 1 metéore igné, colonne ou tourbillon de feu : Lucr. 6, 424 ¶ 2 espèce de serpent dont la morsure causait une soif brûlante : Sol. 27, 32 ; Luc. 9, 721 ; Plin. 20, 210.