About Report a problem

Menu

procieo

prō-cĭĕo, no perf., cĭtum, 2, v. a.,
  • to call forth, demand (post-class.): matrem procitum plurimi venerunt, Liv. Andron. ap. Paul. ex Fest. p. 225 Müll. (a transl. of the Homeric τόσσοι μητέρʼ ἐμὴν μνῶνται, Od. 1, 248).—
  • II Procitum testamentum dicebatur velut procatum, provocatum, id est irritum ac ruptum, Paul. ex Fest. p. 225 Müll.

Saved

Recent