proclino
proclino, to bend forward, bend, incline
prō-clīno, āvi, ātum, 1, v. a., to bend or incline forwards, to bend, incline (not in Cic.).
- I Lit.: tum mare in haec magnus proclinet litora Nereus, Ov. Am. 2, 11, 39; Vitr. 2, 8, 20: curvatura montis proclinata ad mare, id. 2, 10, 1: proclinatum latus, id. 5, 12, 3.—
- II Trop., in part. pass., inclining or verging to a consummation, tottering to its fall: adjuvat rem proclinatam Convictolitanis, Caes. B. G. 7, 42, 2: proclinatā jam re, id. ap. Cic. Att. 10, 8, B, § 1.
prō-clīno, āvī, ātum, āre, etwas vorwärts neigen, -beugen, mare in litora, Ov. am. 2, 11, 39. – Passiv proclinari medial, sich vorwärts neigen, abhangen, in partem alqam, Colum.: curvatura montis proclinata ad mare, sich neigend, Vitr.: übtr., proclinata, iam re, da die Lage der Dinge sich bereits zur Entscheidung neigte (Ggstz. integrā re), Caes. bei Cic. ad Att. 10, 8. litt. B. § 1: adiuvare rem proclinatam, die ohnedies zu einem schlimmen Ausgange sich neigende Sache fördern, Caes. b. G. 7, 42, 4.
prōclīnō, (15) āvī, ātum, āre, tr., faire pencher en avant, incliner : Ov. Am. 2, 11, 39 || [fig.] res proclinata Cæs. G. 7, 42, 2, affaire qui penche vers un dénouement, cf. Cæs. d. Cic. Att. 10, 8 b, 1.
prō-clīnō āvī, ātus, āre,
- to bend forward, bend, incline: mare in haec litora, O.: adiuvat rem proclinatam, tottering, Cs.: proclinatā iam re, i. e. at the crisis, Cs. ap. C.