prolatio
prolatio, a bringing forward, adducing, mentioning
prōlātĭo, ōnis, f. [profero].
- A bringing forward, putting forth, adducing, pronouncing, etc.: vocis, utterance, Lact. 4, 8, 12: verbi intellegibilis, Cael. Aur. Tard. 2, 1, 6; cf.: Latinorum nominum prolatione, v. l. for pronuntiatione, Liv. 22, 13, 7.—
- II A setting forth, mentioning: exemplorum, Cic. Or. 34, 120.—
- III A putting forward, advancing.
- A Lit.: finium, extension, enlargement, Liv. 31, 5 fin.; id. 42, 20, 4; Suet. Aug. 30; Hilar. Trin. 4, 3.—
- B A putting off as to time, a deferring, delaying, delay, postponement: judicii, Cic. Rab. Perd. 3, 8: rerum, id. Att. 7, 12, 2: diei, Caes. B. C. 3, 32.—Absol.: omnem prolationem suspectabant, Tac. H. 3, 82; so in plur., Plaut. Mil. 2, 2, 98 (253); Tac. A. 4, 3.
prōlātio, ōnis, f. (profero), I) das Hervorbringen, Vorbringen, a) die Aussprache, vocis, Lact. 4, 8, 12: verbi intellegibilis pr., Cael. Aur. de morb. chron. 2, 1, 6 (durch welche Stellen viell. auch die Lesart einiger neueren Hdschrn. Latinorum nominum prolatione bei Liv. 22, 13, 6 geschützt wird). – b) das mündliche Vorbringen, Aussprechen, verborum, Arnob. 3, 18. – u. das Anführen, exemplorum, Cic. or. 120. – II) das Hinaussetzen; dah. 1) die Erweiterung, finium, Liv. 31, 5, 7; 42, 20, 4: aedificiorum prolationes, Suet. Aug. 30, 1. – 2) die Verschiebung, der Aufschub, diei (des Zahlungstermines), Caes.: iudicii, Cic.: rerum, Stillstand der öffentlichen Geschäfte, Cic.: absol., Tac. hist. 3, 82: Plur., Plaut. mil. 253. Tac. ann. 4, 3.
in prolis ~one gemitus [est ]
cernimus arbusta viriditatem foliorum amittere, a fructuum ~one cessare
Beccenses cenobite studiis litterarum sunt dediti et in questione seu ~one sacrorum enigmatum utiliumve sermonum insistunt seduli
probatur ‥ aliquid quandoque per testes, ‥ quandoque per presumptiones, quandoque per alterius partis ~ones et confessiones
rex ‥ prohibuit, nisi habita ~one meliori in predictis amplius non sollicitarent eum
cum quanto vox sit minor, tanto prior est in voce, sequitur quod minima vox prima est in voce sive in ~one
debent ista verba proferri cum uno spiritu et sub una ~one nulla pausatione interposita
solem non esse super terram facit esse noctem et non esse diem. in hac ~one ‘non esse’ facit ‘esse’ et ‘non esse’
sicque per triduum sine verbi ~one jacuit
vices ‥ abbatis in divine legis ~one sepius explevit
ubicunque occurrit nomen Domini vel Dei vel si quid tale in psalmo, ad ~onem dictionis humi stratus genuflexit Gilebertus
ad ~onem ‘Sancta Maria ora pro nobis’ eat processio ad fontes
in nominis ejusdem ~one
quomodo ergo convenient haec tam contraria secundum ~onem et tam necessaria secundum probationem?
cum reverentia magna celebretur hoc baptismi sacramentum ‥ in distinctione et ~one verborum(v.
dicitur semivocalis liquescere quando non retinet totam moram sue ~oni debitam
inflexiones vero vocales tales vel tales, et ~ones ille vel ille non a natura sunt, sed ab humana impositione
Bokebroc sub aliqua ~one satis pro Bukebroc potest intelligi et assumi
unum idemque est in sentencia quod ad utrumque dictum est, etiam si diversitas sit in ~one sermonis
sermones vocat allegoricas ~ones, seu in dictionibus seu in orationibus
cum aures percutit sacra prolacio
de ~one terribilis sententie, que talis erit ‘ite maledicti, in ignem eternum’
~onem arbitrii acceptandi
magistro ‥ scholarium suorum inquisicionem, citacionem, examinacionem, sive ~onem, absolutam, et sentenciarum suarum execucionem ‥ committimus
~o diffinitive sentencie contra ipsum
ad sentencie nostre ~onem et diffinicionem finalem procedimus
elegit ‥ dilacionem ~onis sentencie
quia in sequentibus ad evidenciam istius figure manifestabitur distincciones modorum in ~onibus et mensuracionibus ac multa alia
determinaciones mensurarum similiter sunt tres, viz. modus, tempus, et ~o
quando semibrevis tres continet in se minimas, tunc dicitur major ~o; quando vero duas, tunc dicitur minor ~o
perfecta valet tres minimas, et tunc dicitur de majori ~one. imperfecta valet duas minimas et tunc dicitur de minori ~one
prōlātĭō, (13) ōnis, f. (profero), ¶ 1 action de porter en avant, présentation, mention, citation : Cic. Or. 120 || action de proférer, énonciation : C. Aur. Chron. 2, 1, 6 ¶ 2 agrandissement : finium Liv. 31, 5, 7, de territoire, cf. Liv. 42, 20, 4 ¶ 3 remise, ajournement : Cic. Rab. perd. 8 ; Att. 7, 12, 2 ; Cæs. C. 3, 32 || [abst ] Pl. Mil. 253 ; Tac. H. 3, 82.
- 1. het naar voren brengen, het aanvoeren, vermelding [exemplorum];
- 2. uitbreiding [finium; aedificiorum];
- 3. (metaf.) het verschuiven, uitstel, verdaging [diei van de betalingstermijn; rerum opschorting v. gerechtelijke zaken; iudicii]; ➤ omnem prolationem suspectabant (Tac.).
prōlātiō ōnis, f
- pro+TAL-, a bringing forward, adducing, mentioning: exemplorum.—A putting forward, advancing, extension: finium, L.—A putting off, deferring, delay, postponement: iudici: rerum: diei, Cs.