prolativus
prōlātīvus, a, um, adj.,
- uttered (late Lat.): si quis insitum et prolativum verbum Dei filium dicat, anathema sit, Hilar. Synod. 45.
prōlātīvus, a, um (prolatus v. profero), aus dem Munde hervorgehend gesprochen (Ggstz. substantialis, was Fleisch geworden), verbum, Ambros. in Luc. 1. § 5 u.a. Eccl.
Deus autem, sicut Verbo suo eterno temporaliter fecit aridam, sic eodem Verbo statuit ut nomine ~o nuncuparetur terra
prōlātīvus, a, um (prolatus), proféré, prononcé : Ambr. Luc. 1, 5.