About Report a problem

Menu

proturbo

proturbo, to drive on, drive away, repel, repulse

Frieze-Dennison Vergil

prōturbō, āvī, ātus, 1, a.: to push, thrust away, 9.441; repel, 10.801.

Could not find proturbabuntur in Logeion dictionaries.

proturbabuntur Verb: future passive indicative 3rd plural of proturbo

See proturbabuntur in Morpho

prō-turbo, āvi, ātum, 1, v. a., to drive on or forward, to drive forth or away, to repel, repulse (mostly post-Aug.; not in Cic.).
  • I Lit.: his facile pulsis ac proturbatis, Caes. B. G. 2, 19 fin.: hostes telis, Liv. 5, 47: apes pigras et ignavas, Plin. 11, 19, 21, § 67: extra tecta proturbantur, Col. 9, 15, 2: aliquem de domo, Ap. Met. 9, 28, 18; aliquem laribus, Claud. in Eutr. 2, 513; Tac. H. 2, 85: hostem Missilibus, Verg. A. 10, 801: hostes hinc comminus, id. 9, 441: in exsilium proturbatus, Just. 3, 4, 12.— Poet.: silvas, to bear down, overthrow, prostrate, Ov. M. 3, 80.—
  • II Transf.: anhelatum murmur pectore, to send forth, utter, Sil. 5, 605: militum conviciis proturbatus, attacked, assailed, Tac. H. 1, 60: nuncius hunc (Aeolum) solio Boreas proturbat ab alto, drives him from his lofty seat, Val. Fl. 1, 597.

Saved

Recent