provectio
prōvectĭo, ōnis, f. [proveho],
- an advancement, promotion (post-class.): dignitatis, Lact. 5, 11, 8.
prōvectio, ōnis, f. (proveho), I) das Fortschreiten, der Fortgang, quasi ad contrarium iter prioris itineris provectio, Chalcid. Tim. 74. – II) die Beförderung, Lact. 5, 11, 8.
vestram deprecamur providentiam ut jubeatis illum secundum opportunitatem temporis et ~onis in suam transponere patriam(
nostis apud me et virtutis defectionem ‥ et luminum teneritudinem et etatis ~onem
magnum tue ~onis est argumentum, quod super hiis dubitare jam nosti
cujus [sc. æthelredi ] ~o non usquequaque sedit Dunstano
illis [sc. Edgaro Adelino aliisque ] ‥ remotis, sors tibi cessit ~onis
ille non minus obstupuit in tam subita promotione ad presulatum, quam David reprobatis a Samuhele primogenitis fratribus in ~one ad regnum
noli nimis esse justus, ut nullum in ecclesia provehas qui tibi commodus exstiterit, ne ~onem vendas
~onem ejusdem episcopi ‥ proprium reputamus ‥ honorem
de ~one sua que nostra est
immatura ~o quasi Letheum flumen inebriat sic provectos
hic ‥ sine cujus sollicitudine parvi non succumbunt passeres curam optimae ~onis ‥ ipsi ‥ adhibuit
~o malitie, persecutio justitie
et ipsius ~onem [v. l. profeccionem, l. ~oni ] non solum ‥ ecclesie promocionem futuram sed tocius regni ~onem ‥ argumentis evidentissimis allegavit
prōvectĭō, ōnis, f. (proveho), action de faire avancer, avancement, promotion : Lact. Inst. 5, 11, 8.