pullulo
pullulo, to put forth, sprout, shoot, come forth
Frieze-Dennison Vergil
pullulō, āvī, ātus, inc.: to spring out; sprout, shoot, bristle, 7.329. (pullus, young animal)
Could not find pullulat in Logeion dictionaries.
pullulat Verb: present active indicative 3rd singular of pullulo
pullŭlo, āvi, ātum, 1, v. n. and a. [1. pullulus].
- I Neutr., to put forth, sprout out, come forth.
- A Lit., of plants and animals: pullulat ab radice, Verg. G. 2, 17: quo laetius pullulent (vites), Col. 4, 27, 1.— Of animals, to bring forth young: tot pullulat atra colubris, Verg. A. 7, 329.—
- B Trop.: pullulare incipiebat luxuria, to spread, grow, increase, Nep. Cat. 2, 3: sors nascentium obitorum loco pullulat, Ap. de Mund. 23, p. 68, 12; cf. Amm.22, 4, 3; Cypr. Cath. Eccl. Un. 16 init.—
- II Act., to bring forth, produce: terras Venerem aliam pullulasse, Ap. Met. 4, 28, 20; aperiatur terra, et pullulet salvatorem, Lact. 4, 12, 9: fetus, Fulg. Myth. 1, 12.
pullulo, āvī, ātum, āre (pullulus), I) intr. ausschlagen, hervorsprossen, -keimen, treiben, A) eig. u. übtr.: a) eig., v. Pflanzen usw., Verg., Colum. u.a. – b) poet. übtr., tot pullulat atra colubris, läßt (aus ihrer Stirn) hervorwimmeln, Verg. Aen. 7, 329. – B) bildl., sich entwickeln, quae (luxuria) iam tum incipiebat pullulare (zu wuchern), Nep. Cat. 2, 3: sors nascentium obitorum loco pullulat, Apul. de mund. 23: unde fluxioris vitae initia (die Keime) pullularunt, Amm. 22, 4, 3: et surgere ac pullulare plus coepit haereticae perversitatis et schismatum venenata pernicies, Cypr. de cath. eccl. unit. 16 in.: quae (genera peccatorum) in ipso divitiarum sinu atque matrice quasi in naturali quodam fomite pullularint, Salv. adv. avar. 2, 14, 69. – II) tr. hervorsprossen lassen, bes. von der Erde, hervorbringen, zeugen, terras Venerem aliam pullulasse, Apul.: tamquam silvam ex se (v. Bäumen), Ambros.: aperiatur terra et pullulet salvatorem, Lact.: oviparos pullulat fetus, Fulg. Vgl. Bünemann Lact. 4, 12, 9. Hildebr. Apul. met. 4, 28. Muncker Fulg. myth. 1, 12. p. 45.
See: pullulare
pullŭlō, (14) āvī, ātum, āre (pullulus), ¶ 1 intr., avoir des rejetons, pulluler [plantes ou animaux] : Virg. G. 2, 17 ; En. 7, 329 || [fig.] se multiplier, se répandre : Nep. Cato 2, 3 ; Apul. Mund. 23 ¶ 2 tr., faire produire en abondance : Apul. M. 4, 28 ; Lact. Inst. 4, 12, 9.
- 1. (Verg.) (ont)kiemen, uitlopen; ➤ pullulat silva;
- 2. (metaf.) woekeren, om zich heen grijpen; ➤ luxuria incipiebat ~;
- 3. (Verg.) wemelen van (m. abl.) [colubris].
pullulo , as, are. n. act. (pullus.)
發芽。自根生枝。— incipiebat luxuria 淫意始萌。
Suggest a Translation
See an image
發芽。自根生枝。— incipiebat luxuria 淫意始萌。
Suggest a Translation
See an image
pullulō āvī, ātus, āre
- 1 pullus, to put forth, sprout, shoot, come forth: ab radice, V.: tot pollulat atra colubris, swarms with, V.—Fig.: pullulare incipiebat luxuria, to spread, N.