quamlibet
quamlibet, at pleasure, according to inclination
quam-lĭbet (-lŭbet), adv.
- As it pleases, as you (they, etc.) will, at pleasure: quamlubet esto unica res, Lucr. 2, 541: lambe otio, Phaedr. 1, 24, 6.—
- II In gen., how much soever, ever so much, howsoever: quodvis quamlibet tenue munusculum, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 10, 3: occupat egressas quamlibet ante rates, Ov. Tr. 1, 10, 5: infirmae manus, howsoever weak, id. Am. 1, 7, 66: quamlibet parum sit, however inconsiderable it may be, Quint. 1, 1, 18; 1, 12, 5; 5, 13, 56; 12, 1, 29: specularis lapis finditur in quamlibet tenues crustas, Plin. 36, 22, 45, § 160; 3, 5, 9, § 54; 6, 4, 4, § 13: hoc pretio quamlibet numerosa subsellia inplentur, Plin. Ep. 2, 14, 6; 10, 96 (97), 2; id. Pan. 61, 2: quamlibet pulchra elocutio, Quint. 2, 4, 32; 12, 8, 7; 8, 6, 4.—
- B For quamvis, although (post-class.), Sol. 9.
quam-libet (-lubet), Adv. I) wie beliebt, ganz nach Belieben, Phaedr.: quamlibet esto unica res quaedam, Lucr. – II) übtr.: a) im allg. = so sehr auch, noch so sehr, noch so, occupat egressas quamlibet ante rates, sie mögen noch so weit gegangen sein, Ov.: manus quamlibet infirmae, die noch so schwachen Hände, Ov.: quamlibet numerosa subsellia, Plin. ep.: qu. ignavi, Ov.: quamlibet parvum sit, es sei so unbedeutend, wie es wolle, mag es auch noch so klein sein, Quint. – beim Superl., temerario concilio quamlibet numerosissimo, Augustin. epist. 43, 6 (u. so ibid. 77, 2). – b) = quamvis, obschon, obgleich, quamlibet sis multo comitatu stipatus, Min. Fel. 37, 9.
erat ‥ natu nobilis, ~et actu ignobilis
si ~et parum a vestra bona consuetudine aliquando vel semel sentitis declinare ‥
immo non posset non velle ~et infima, si majora non posset
graviter peccamus, quotienscumque scienter aliquid ~et parvum contra voluntatem Dei facimus
solet ecclesiarum cultus augustior ~et brutas mentes ad orandum accendere
tanta ‥ capacitas, ut ~et conferte multitudini videatur posse sufficere
probe doctus posse sermonem ~et elegantem extemporaliter facere
~et ‥ vile sit quod sic amat et a quo sic amatur
~et longum esset, ‥ pede impiger contendebat
non magnopere moveor, ~et adversus stipulatorem veritatis ‥ livescant
quae ‥ solent ferratas vincere mentes, / quamlibet existant praedurae cotis adinstar
hunc [sc. Danihel ] Deus horrenda semper tutatur ab ira, / quamlibet expertus toleret tormenta malorum
quamlibet expertus non esset vulnera ferri / ‥ / attamen illustrem meruit confessio palmam
quamlĭbĕt (11) (-lŭbĕt), ¶ 1 adv., autant quʼon veut, quʼon voudra ; à loisir, à discrétion : Lucr. 2, 541 ; Cæl. d. Cic. Fam. 8, 10, 3 ; Plin. Min. Ep. 2, 14, 6 ; Quint. 2, 4, 32, etc. ¶ 2 conj., à qq. degré que : quamlibet custodiatur Quint. 12, 1, 29 [la feinte] avec qq. soin quʼon la dissimule, cf. Quint. 1, 1, 18 ; 1, 12, 5, etc. ; cf. quamvis.
- 1. (poët.) naar believen, naar (eigen) goeddunken;
- 2. (poët.; postklass.) hoe zeer ook.
quam-libet or quam-lubet
adv.,
- at pleasure, according to inclination: Quamlibet lambe otio, Ph.—As much as one will, however much, to any extent, in any degree: quodvis quamlibet tenue munusculum: ignotae manūs, however strange, O.