quietorium
‡ quĭētōrĭum, ii, n. [quietus],
- a resting-place, tomb, sepulchre, Inscr. Grut. 810, 2.
quĭētōrĭum, ĭī, n. , tombeau [lieu de repos] : CIL 10, 293*.
Quietorium hoc sibi vivens paravit.In aliis,
Requietorium, eadem notione, 883. 4. 954. 1. 1030. 8. 1094. 8. Senator lib. 6. Epist. 8.
Defunctorum sacram Quietemdixit. Valentinianus Nov. de Sepulcris :
Quis enim nescit Quietos sollicitari funestis ausibus manes ?S. Hilarius apud Facundum Hermianensem lib. 10. cap. 6 :
Cogitans tot Sacerdotes sanctos et Quiescentes jam, etc.Hinc formula recepta in Inscriptionibus sepulchrorum :
Hic requiescit, etc.Eadmerus in Descript. Cantuariensis Ecclesiæ :
Usque ad locum Quietis Beati Dunstani.Testamentum SS. Quadraginta Martyrum Sebastenorum :
Ἐπειδὴ γὰρ κοινὸν ἐθέμεθα τὸν τοῦ ἄθλου ἀγῶνα, κοινὴν συνεθέμεθα καὶ τὴν κατάπαυσιν ποιήσασθαι ἐν τῷ προερημένῳ χωρίῳ.