reditio
reditio, a going back, coming back, returning, return
rĕdĭtĭo, ōnis, f. [redeo],
- a going or coming back; a returning, return (very rare; more freq. reditus): quid illi reditio etiam huc fuit? * Plaut. Most. 2, 1, 30 (377); so, huc, * Ter. Eun. 671: spe domum reditionis sublatā, * Caes. B. G. 1, 5: reditionis spem habere, Varr. ap. Non. 222, 17: celeritas reditionis, Cic. Verr. 2, 1, 6, § 16.
reditio, ōnis, f. (redeo), das Zurückkehren, die Rückkehr, celeritas reditionis, Cic.: quid huc tibi reditio est? Ter.: r. domum (nach Hause), Caes. u. Hyg.: perpetua in se r., Macr.
item eo componitur redeo ‥ unde hec ~o
continuat illam ~onem sui in se et inde continuatur celi conversio circularis
rĕdĭtĭō, (15) ōnis, f. (redeo), retour : Pl. Most. 377 ; Ter. Eun. 671 ; Cic. Verr. 2, 1, 16 ; [construit avec acc. de la question quo, comme le verbe redire ] domum reditionis spes Cæs. G. 1, 5, 3, lʼespoir du retour dans la patrie.
reditiō ōnis, f
- red-+1 I-, a going back, coming back, returning, return: Quid huc tibi reditiost?T.: domum reditionis spe sublatā, Cs.: celeritas reditionis.