reflatus
reflatus, a contrary wind
rĕflātus, ūs, m. [reflo],
- a blowing against, blowing: navigium reflatu beluae oppletum unda, Plin. 9, 6, 5, § 15; concr., a contrary wind: naves delatas Uticam reflatu hoc, * Cic. Att. 12, 2, 1. —
- II Trop., reaction: doceat me, si potest, quae sit illa vis (sc. fortunae), qui flatus iste, et qui reflatus, Lact. 3, 28, 6.
reflātus, Abl. ū, m. (reflo), I) das Entgegenblasen, reflatu beluae, Plin. 9, 15. – übtr., doceat me, quae sit illa vis, qui flatus iste et qui reflatus (Entgegenwehen), Lact. 3, 29, 6. – II) meton., der Gegenwind, L naves delatas Uticam reflatu hoc, Cic. ad Att. 12, 2, 1.
1 rĕflātus, a, um, part. de reflo.
2 rĕflātŭs, ūs, m. , vent contraire : Cic. Att. 12, 2, 1 || souffle [dʼun cétacé] : Plin. 9, 15.
- 1. tegenwind;
- 2. het uitblazen v. lucht.
rĕflātus, ūs, m.: vento contrario Cic
soffio contrario Latt
● soffio, sbuffo (di un cetaceo) Plin.
(reflātus) abl.ū, m
- reflo, a contrary wind: navīs delatas Uticam reflatu hoc.