reflo
reflo, to blow back, blow in opposition, be contrary
rĕ-flo, āvi, ātum, 1, v. n. and a.
- I Neutr., to blow back, blow contrary.
- A Lit.: reflantibus ventis, Cic. Tusc. 1, 49, 119: Etesiae valde reflant, id. Att. 6, 7, 2: antra, Sid. Ep. 9, 13: ventorum procellae reflantium, Amm.19, 10; 22, 8. — Poet.: pelagus respargit, reflat, Att. ap. Cic. N. D. 2, 35, 89 (Trag. Rel. p. 158 Rib.).—
- B Trop.: cum prospero flatu ejus (fortunae) utimur, ad exitus pervehimur optatos et, cum reflavit, affligimur, Cic. Off. 2, 6, 19: reflante fortunā, Amm.31, 13, 19; cf. Lact. 3, 29. —
- II Act.
- A To blow again from one’s self, to blow or breathe out: (aër) cum ducitur atque reflatur, is breathed out, exhaled, Lucr. 4, 938: spiritum, folles, to blow out, Lampr. Heliog. 25: sucositatem, to evaporate, Cael. Aur. Acut. 2, 29. —
- B To blow or puff out again: laciniam (ventus), Ap. Met. 10, 31, 7; cf.: reflato sinu, id. ib. 4, 35, 12; signum veste reflatum, id. ib. 2, 4, 8.
re-flo, āvī, ātum, āre, I) intr. zurück-, entgegenblasen, -wehen, etsi etesiae valde reflant, Cic.: ventis reflantibus, Cic. – im Bilde, nam et, cum prospero flatu eius (fortunae) utimur, ad exitus pervehimur optatos et, cum reflavit, affligimur, Cic. de off. 2, 19. – II) tr.: A) wieder herausblasen, ausatmen, cum (aë) ducitur atque reflatur, Lucr.: spiritum, Lampr.: crebros anhelitus, wiederholt Atem holen, Apul. – B) aufblasen, durch Blasen aufschwellen, v. Winde, laciniam (Kleid), sinum, Apul.: signum veste reflatum, mit aufgebauschtem Gewande, Apul. – C) verdunsten, reflata succositas, Cael. Aur. de morb. acut. 2, 29, 151. – D) Passiv reflari medial, ausdünsten, detractis capillis partes (capitis) reflantur, Cael. Aur. acut. 1, 10, 75. – E) entlüften, follem, Lampr. Heliog. 25, 2: loci prominentia reflatur, wird entlüftet = tritt zurück, Cael. Aur. de morb. chron. 5, 10, 108.
rĕflō, (15) āvī, ātum, āre, ¶ 1 intr., souffler en sens contraire, être contraire [en parl. du vent] : Cic. Tusc. 1, 119 ; Att. 6, 7, 2 || [fig.] cum fortuna reflavit Cic. Off. 2, 19, quand la fortune est devenue contraire ¶ 2 tr., a) expirer [opposé à aspirer] : Lucr. 4, 938 ; b) gonfler : Apul. M. 10, 31 || faire exhaler : Lampr. Hel. 25, 2 || faire évaporer : C. Aur. Acut. 2, 29.
- 1. tegemoet waaien (ook metaf. v. geluk); terugblazen;
- 2. (Lucr.) uitademen, uitblazen.
re-flō āvī, ātus, āre,
- to blow back, blow in opposition, be contrary: reflantibus ventis: Etesiae valde reflant: pelagus respergit, reflat, Att. ap. C. —Fig.: cum reflavit (fortuna), adfligimur.