requiescio

requiescio [CL requiescere+-io] 1 rest (from labour or exertion). alii vocant dimidium requiestionis dimidium tempus quo filii Israel terram promissionis ceperunt possidere S. Langton Chron. 82 (cf. I Par. ii 52); cum corpus extra portam delatum in loco quodam causa ~onis fuisset depositum Agnellus Hen. 267; declinavit ‥ ad villulam ‥ ubi habuimus domos ‥ ortosque ‥ pro ~one nostra G. Hen. V 12 p. 80 (cf. Elmh. Hen. V 48: requiestione). 2 lying at rest, rest (of the dead). b (transf.) resting-place (of corpse). ad locum ~onis tue E. Faversham 220; cum tu rex terram istam, que mea est, a domo ~onis mee ‥ auferre disponis Thorne 1963; dictum brachium de antiqua ~onis sue sede furtim fuisse sublatum Ciren. I 150 (cf. W. Malm. GP IV 180: requietionis). b dicit quod requiestiones vocat sepulcra patriarcarum S. Langton Chron. 82 (cf. I Par. ii 52); ex opposito antique ~onis beati Augustini ‥ sepelitur Thorne 2009. 3 (act of) coming to rest or resting (upon). quod dicit Ysaias [xi 2] de spiritus septiformis ~one et replecione Gros. Cess. Leg. II 3 p. 86. 4 (interp. as place-name, w. ref. to I Par. ii 52). ‘qui ‥ di[videbat dimidium] re[quietionum]’. ~ones locus est; quasi partem habebat in loco illo S. Langton Chron. 81; ‘qui ‥ vi[debat],’ id est regebat, ‘dimidium requi[estionum]’ id est dimidium illius partis que erat juxta requiestionem Ib. 82.

Menu

Word wheel

requiescio

Saved

Recent