requietorium
rĕquĭētōrĭum, ii, n. [requiesco I. A. 2],
- a resting-place, sepulchre, requietory, Inscr. Oreli. 4533.
requiētōrium, iī, n. (requiesco), die Ruhestätte, Grabstätte Corp. inscr. Lat. 6, 25987.
rĕquĭētōrĭum, ĭī, n. , champ du repos, cimetière : CIL 6, 25987.
Sedes Requietionis, apud Hugonem Flaviniac. in Chron. pag. 93.
Locus Requietionis,in Vita S. Anstrudis cap. 36. Ita apud Flodoardum lib. 4. cap. 52 :
Corporis Requietio.Vetus Inscriptio :
P. Scantius Philetus fecit sibi et Scante Nice lib. Requietorium.Alia :
Requietorium amici bene facere semper studiosus.Alia Inscriptio Sabariæ in Pannonia a Lazio edita :
Hic positus est Florentinus infans, qui vixit annos septem et Requiem accepit in Deo Patre nostro et Christo ejus.
Sibi et conjugi karissimæ Requietorium fecit.
Aliud apud Ambrosium Moralem lib. 11. cap. 41 :Hic jacet æterna filius in Requie.
Litorius famulus Dei vixit annos plus minusAliud cap. 69 :lxxv . Requievit in paceviiii. Kal. Julias ærad. xxxxviii .
Severus Presbyter famulus Christi vixit ann.Adde cap. 53. Cicero 1. Tuscul. quæst. ex veteri Poëta :lv. Requievit in pace Dominixi. Kal. Novembris eradcxxii .
Lactantius lib. de Mortibus Persecutor. num. 24 :Neque sepulchrum quod recipiat habeat portum corporis, Ubi remissa vita corpus Requiescat a malis.
Atque ita in lecto suo Requiem vitæ, sicut optabat, accepit.Senator lib. 6. Epist. 18 :
Defunctorum sanctam Quietem dixit.In lege 8. Cod. Theod. de Indulg. crimin. (9, 38.) sepulcrorum violatores dicuntur,
qui Quiescere sepultos non sinunt.