reventus
rĕventus, ūs, m. [revenio],
- a return, Suevius ap. Macr. S. 2, 14 fin.
reventus, Abl. ū, m. (revenio), die Rückkunft, Suev. b. Macr. sat. 2, 14, 12.
pre gaudio ~us ‥ regis Henrici sexti qui nuper ‥ abiit in regionem longinquam
usque ad tui ~um(v.
transivit ad Bruges ad tractandum de pace ‥ nihil aliud referens in ~u nisi quod Gallici pacem habere nolunt
compaciens ‥ rex Willelmus calamitati sui consanguinei regis Ricardi in ejus ~u ‥
petunt licenciam inde loquendi et eis concessa est. ‥ iidem ‥ in ~u suo dicunt quod ipsi per superius allegata ‥ precludi non debent
compotus ‥ omnium castrorum, honorum, annuitatum, reddituum, ~uum, terrarum, et tenementorum suorum(
tenuerunt ‥ cum ~ibus et proventibus sui regni ‥ honorabilem statum(
profectus, proventus et ~us vestre celsitudini pertinentes
rĕventŭs, ūs, m. , retour : Suev. d. Macr. Sat. 2, 14, 12.
Tenuerunt ac eciam manutenuerunt cum Reventibus et proventibus sui regni, etc.Infra :
Ubi insuper profectus, proventus et Reventus vestræ Celsitudini pertinentes, etc.
Item voluisset..... dictus dominus Guido,... quod.... dicta domina Bronissenda teneret, possideret.... emolumenta et Reventus terræ suæ de Marchuis vita sua durante.
Diebus secum detinuit aliquibus, non permittens illum in Reventu se ponere non securo.Historia fundationis Monasterii Cœlestinorum Suession. apud eumdem Marten. tom. 6. ejusdem Ampliss. Collect. col. 612 :
Nempe Carolus iste ab hujus inveteratis regni hostibus in prælio est comprehensus et in Angliam transvectus, ibi annorum 25. detentus tempore ; post cujus ad partes has Reventum, nobiscum fecit anno Domini 1442. 15. Februarii die sequentem tractatum.