revenio
revenio, to come back, return
rĕ-vĕnĭo, vēni, ventum, 4, v. n., to come again, come back, to return (class.; cf.: redeo, revertor).
- I Lit., absol.: reveni, ut illum persequar, Plaut. Merc. 4, 1, 3 (669); so id. Men. 5, 3, 4 (879); Tac. A. 12, 59: domum, Plaut. Am. 1, 1, 33 (185); 2, 2, 13 (645); id. Bacch. 4, 9, 125 (1049); Cic. de Or. 1, 38, 175; 1, 40, 181 sq.; id. Balb. 11, 28; cf.: domum de hippodromo, Plaut. Bacch. 3, 3, 27 (431): in urbem, Tac. A. 4, 74 fin.: huc, Plaut. Bacch. 4, 9, 143 (1067); id. Most. 1, 1, 54 (54); id. Mil. 3, 2, 49 (861); id. Trin. 1, 2, 119 (157) al.: ex longinquo, Tac. A. 2, 24 fin.—
- II Trop. (Plaut.): in eum nunc haec revenit res locum, ut, etc., Plaut. Bacch. 4, 2, 24 (606): cum eo reveni ex inimicitiā in gratiam, id. Stich. 3, 1, 8 (409).—Impers. pass.: inter eos rursum si reventum in gratiam est, Plaut. Am. 3, 2, 61 (942) (a little before, redeunt rursum in gratiam).
re-venio, vēnī, ventum, īre, wiederkommen, zurückkommen, heimkehren, I) eig.: huc, Plaut.: domum, Cic.: in urbem, Tac.: ex longinquo, Tac. – II) übtr.: res in eum revenit locum, ist so weit gekommen, Plaut.: ex inimicitia in gratiam, Plaut.: impers., inter eos rursum si reventum in gratiam est, Plaut.
rĕvĕnĭō, (12) vēnī, ventum, īre, intr., revenir : Cic. de Or. 1, 175 ; Balbo 28 ; Tac. Ann. 4, 74, etc. || in eum locum res revenit, ut Pl. Bacch. 606, les choses en sont venues à ce point que ; rursum si reventum in gratiam est Pl. Amph. 942, sʼil y a eu réconciliation.
re-veniō vēnī, —, īre,
- to come back, return: domum.