revomo
revomo, to spew forth again, vomit up, disgorge, throw up
revomō, vomuī, 3, a.: to vomit back or up; vomit, 5.182.
rĕ-vŏmo, ŭi, 3, v. a., to spew or vomit forth again; to vomit up, disgorge (poet. and in post-Aug. prose).
- I Lit.: salsos pectore fluctus, Verg. A. 5, 182: plumam avibus devoratis (dracones), Plin. 10, 72, 92, § 197: haustum mare (Charybdis), Sen. Thyest. 581; cf. Sil. 2, 308; and of the same: vorat haec raptas revomitque carinas, Ov. M. 13, 731; cf.: umorque aquae sursum revomit atque remittit (tigna), Lucr. 2, 199: spolia assidue mota ventis maria revomebant, cast up again, Flor. 4, 11, 7: at miseri fluctant revomentes aequora nautae, Sil. 10, 326.—*
- II Trop.: cum sanguine et spiritu male partam revomuere victoriam, Flor. 2, 10, 3.
re-vomo, vomuī, ere, zurückspeien, wieder von sich geben, fluctus, Verg.: plumam, Plin.: Charybdis vorat revomitque carinas, Ov.: im Bilde, cum sanguine et spiritu male partam victoriam, Flor. – ➳ Lucan. 6, 24 jetzt scopulis vomentibus aequor.
rĕvŏmō, (14) vŏmŭī, ĕre, tr., revomir, rejeter : Virg. En. 5, 182 ; Plin. 10, 197 || [fig.] Lucr. 2, 199 ; Flor. 2, 10, 3.
re-vomō —, —, ere,
- to spew forth again, vomit up, disgorge, throw up: pectore fluctūs, V.: raptas carinas (of Charybdis), O.