rheno
rhēno, ōnis, v. reno.
rhēno, ōnis, m., s. 1. re-no.
rhēnō (16) (rē-), ōnis, m. , rhénon, gilet fait dʼune fourrure dʼanimal : Sall. H. fr. 3, 57 ; Cæs. G. 6, 21, 5.
Ita enim legendum, proVestes quæ fiunt de solis pellibus, hæ sunt : Pellicium, Rheno , quibus Andromeda sociatur.
Remum. Varro lib. 4. de Lingua Latina Gallicum vocabulum esse ait : Isidorus vero lib. 19. cap. 23. Germanicum. Savaro a
Rhenanis, seu Rheni accolis dictum putat. Loccenius lib. 2. Antiq. Suecicar. cap. 20. a voce Gothica
Rangiferumvulgo dicunt, a cornuum ramis
Ranfen, de quo agit Olaus Magnus lib. 17. cap. 28.
Rhenonespelliceas fuisse vestes, primitus e pellibus agninis, postea etiam aliorum
Rhenonis Gallicimeminit Cæsar lib. 6. de Bello Gallico, ut et Sallustius. Sed et ex posterioris ævi Scriptoribus vocem usurpavit Sidonius lib. 4. Epist. 20 :
Viridantia saga limbis marginata puniceis, penduli ex humero gladii baltheis supercurrentibus strinxerant clausa bullatis lateraOrdericus Vitalis lib. 4 :Rhenonibus .
Chlamydem, sericamque interulam, etEt lib. 12 :Renonem de pretiosis pellibus peregrinorum murium subito comburi præcepit.
Vetus Charta in Historia S. Martini Campensis pag. 512 :Renone amictus ex arietinis pellibus.
Unde 40. solidos et duosRenones agninos habuit.
Rhenonis catinimentio est apud Guibertum lib. 3. de Vita sua cap. 5. in Tabulario Majoris Monasterii,