risibilis
rīsĭbĭlis, e, adj. [rideo],
- that can laugh, risible: unus homo, Mart. Cap. 4, § 398.
rīsibilis, e (rideo), I) belachenswert, lächerlich, quid his risibilius fieri potest? Eustath. hexaëm. 6, 6: neutr. pl. subst., quaedam risibilia celebrare, gewisse lächerliche Zeremonien begehen (v. den Juden), Cassiod. hist. eccl. 11, 13. – II) der lachen kann, Mart. Cap. 4. § 354 u. 398. Cledon. art. rhet. 591, 7 H. Boëth. in Cic. top. lib. 5. p. 355 sq. (B.).
‘homo est ~is’, hec probabilis est
animal quadrupes ‥ nec ~e humane nature quis adjunget?
homo in quantum homo est ~is
tunc Deus posset separare passionem a subjecto et, per consequens, posset esse homo licet non sit ~is
singula animalium ~ium vivencia
interdum ‥ propria ‥ sermo coaptat incomplexus, ut si dicas proprium hominis esse ~e
propria passio cujuslibet, sicut ~e hominis, et rudibile asini et hinnibile equi
~e naturam hominis consequitur
schemata quedam ~ia ‥ ostendens
hilari pretenso ‥ vultu consurgens et ‥ voce ~i astantibus dixit
rīsĭbĭlis, e, capable de rire : Capel. 4, 398 || capable de faire rire : Cassiod. Hist. eccl. 11, 13.