scandalosus

scandalosus [LL scandalum+-osus] 1 that causes someone to do wrong or that brings disgrace; b (w. dat.); c (as sb. m.); d (as sb. n.). 1332 dum tamen non sit ~osus et nimius excessus Lit. Cant. I 453; s1378 rubor verecundie interdum conspergitur, dum ex vestris actibus ~osis fines totius Christianitatis uruntur Wals. HA I 385; s1404 schisma valde ~osum fuit in ordine Fratrum Minorum nam minister ordinis ‥ fratres ‥ graviter offendebat per subtraccionem privilegiorum Eul. Hist. III 403; 1587 licebit ‥ amovere ‥ vicarios ‥ quos alicujus notorii criminis reos aut vite ~e vel malegesture fore deprehenderint Pat 1301 m. 35.  b s1415 recessum per Johannem papam ‥ clandestine ‥ factum ‥ illicitum ecclesie Dei et dicto concilio ~um Wals. YN 454.  c 1556 ut universitas sit purgata ‥ male viventibus, ~is, conspiratoribus ‥ StatOx 364.  d c1355 inde eciam oriuntur plurima ~a ut puta quod nonnulli nostre religionis prelati ‥ tunicas ‥ habent fissas G. S. Alb. II 451; 1447 plura eciam nephanda et ~a facere ‥ presumpserant Mon. Hib. & Scot. 378a. 2 insulting, slanderous. imprisonamentum Roberti Cristendom pro ~is verbis (LBLond. I f. 187) MGL I 609; 1549 ~a ecclesiasticorum ‥ vituperia et probra Conc. Scot. II 120; a1564 verbis vilipendiosis, ~is, et defamatoriis Entries 13rb. 3 disgraced, abused. 1497 audientes necem Jesu ‥ infirmi ipsi non potuerunt aliter de Christo quam de infirmo et ~o, id est, offenso et leso, judicare Colet In 1 Cor. 168.