scelero
scelero, to pollute, defile, desecrate
- to pollute, defile, contaminate, desecrate (in the verb. finit. rare, and only poet.; syn.: temero, polluo): impia non verita est divos scelerare parentes, Cat. 64, 405; cf. Stat. Th. 2, 663: sanguine fauces, id. ib. 8, 761: parce pias scelerare manus, Verg. A. 3, 42: Cererem, Juv. 9, 25: animum, Sil. 16, 122; cf.: dextram sanguine, Stat. Th. 9, 666.
- —Hence, scĕlĕrātus, a, um, P. a., polluted, profaned by crime.
- A Lit. (appellatively; only in the poets): terra, Verg. A. 3, 60: terrae, Ov. P. 1, 6, 29: limina Thracum, id. M. 13, 628.—
- 2 In partic., as an adj. prop., denoting places where crimes had been committed or criminals punished. So,
- a Sceleratus Vicus, that part of the Vicus Cyprius, on the Esquiline, in which Tullia, daughter of Servius Tullius, drove over her father’s corpse, Liv. 1, 48; Varr. L. L. 5, § 159 Müll.; Ov. F. 6, 609; Fest. pp. 332 and 333 Müll.—
- b Sceleratus Campus, under the city will hard by the porta Collina, where unchaste Vestals were buried alive, Liv. 8, 15; Fest. l. l.; Serv. Verg. A. 11, 206.—
- c Scelerata sedes, the place of punishment for the wicked in Tartarus, Tib. 1, 3, 67; Ov. M. 4, 455; also called Sceleratum limen, Verg. A. 6, 563.—For Scelerata Porta and Castra, v. infra, B. 2. b.—
- B Transf.
- 1 Subjectively, bad, impious, wicked, accursed, infamous, vicious, flagitious; in the masc. subst., a bad, impious, or vicious person; a wretch, miscreant (the predom. signif.; freq. with nefarius, impious, etc.; cf. consceleratus); of persons: virum sceleratum, facinorosum, nefarium, Cic. Rep. 3, 17, 27: deliberantium genus totum sceleratum et impium, id. Off. 3, 8, 37; id. Mur. 30, 62 (with nefarius); id. Att. 9, 15, 5 (with impurus); Caes. B. G. 6, 13 (with impius); Plaut. Pers. 2, 4, 4 (275); Ter. And. 159; id. Ad. 553; Cic. Cat. 1, 9, 23; Caes. B. G. 6, 34; Sall. C. 52, 36: facto plus et sceleratus eodem, Ov. M. 3, 5: puella, id. R. Am. 299; Liv. 1, 59; 31, 31; Suet. Ner. 46; Hor. S. 2, 3, 71; 2, 3, 221 al.—Comp.: homo sceleratior, Ov. M. 11, 781.—Sup.: refertam esse Graeciam sceleratissimorum hominum, Cic. Planc. 41, 98; Sall. J. 14, 2; 31, 12; Liv. 4, 32 et saep.—Of things: sceleratas ejus preces et nefaria vota cognovimus, Cic. Clu. 68, 194: contra patriam scelerata arma capere, id. Phil. 11, 1, 1; Ov. M. 5, 102: conjuratio, Liv. 2, 6: insania belli, Verg. A. 7, 461: caput, Plaut. Ep. 3, 2, 33 (369): vox (with inhumana), Cic. Fin. 3, 19, 64: consilia, Vell. 2, 130, 3: amor habendi, Ov. M. 1, 131: munera, id. ib. 8, 94: ignes, id. F. 6, 439.—Comp.: a sceleratiore hastā, Cic. Off. 2, 8, 29: causa parricidii, Just. 10, 2, 1. —Sup.: res, Quint. 3, 8, 45: fraus humani ingenii, Plin. 34, 14, 39, § 138.—Poet.: subit ira sceleratas sumere poenas, i.e. to take satisfaction for her crimes, Verg. A. 2, 576. —
- 2 (As a result of viciousness or criminality; cf. scelus, II. C.) Hurtful, harmful, noxious, pernicious, unhappy, unfortunate, calamitous, etc. (only poet. and in post-Aug. prose): teritur sinapis scelerata: qui terunt, oculi ut exstillent, facit, Plaut. Ps. 3, 2, 28 (817): herba, App. Herb. 8.—Sup.: sceleratissimis serpentium haemorrhoidi et presteri, Plin. 24, 13, 73, § 117: frigus, Verg. G. 2, 256: lues, Mart. 1, 102, 6: poëmata, id. 3, 50, 9 et saep.: MATER, Inscr. Rein. cl. 12, 122; so Inscr. Fabr. p. 237, 631: PARENTES, Inscr. Murat. 1187, 2.—
- b Made hurtful, i. e. poisoned: scelerata sucis spicula, Sil. 3, 272.—
- c As an adj. prop.
- α Scelerata Porta, the gate (also called Porta Carmentalis) through which the three hundred Fabii marched on their fatal expedition, Fest. pp. 334 and 335 Müll.; Serv. Verg. A. 8, 337; Flor. 1, 12, 2.—
- β Scelerata Castra, the camp in which D. Drusus died, Suet. Claud. 1.—Hence, adv.: scĕlĕrātē (acc. to B. 1.), impiously, wickedly, nefariously (Ciceronian): peccavi scelerateque feci, Cic. Q. Fr. 1, 3, 2: facere (with audacter), id. Sull. 24, 67: dicere (opp. pie), id. Mil. 38, 103: susceptum bellum, id. Cat. 1, 10, 27.—Comp.: sceleratius, Vulg. Ezech. 16, 52. —Sup.: sceleratissime machinatus omnes insidias, Cic. Sest. 64, 133.
- scelus, to pollute, defile, desecrate: pias manūs, V.: Cererem, Iu.
-
…reppuli, ut exsul potius temptare quam consul vexare rem publicam posses, atque ut id quod esset a te scelerate susceptum latrocinium potius quam bellum nominaretur. nunc, ut a me, patres conscripti, quandam prope iustam patriae…
Cicero, in Catilinam
-
…praesens manu qui ne Apollinaris quidem ludos pro sua populique Romani dignitate apparatos praesens fecit, ne quam viam patefaceret sceleratissimorum hominum audaciae. quamquam qui umquam aut ludi aut dies laetiores fuerunt quam cum in singulis versibus populus Romanus maximo…
Cicero, Philippicae
-
…quam cruor, quam caedes, quam ante oculos trucidatio civium. non est vobis res, Quirites, cum scelerato homine ac nefario, sed cum immani taetraque belua quae, quoniam in foveam incidit, obruatur. si enim…
Cicero, Philippicae
-
…quod Q. Ancharium non esse successurum putares, animos rumor inflasset, quo te modo ad tuam intemperantiam, scelerate, renovasti Mitto aurum coronarium quod te diutissime torsit, cum modo velles, modo nolles. lex enim generi…
Cicero, in Pisonem
-
…in fide mea, petere contendi. quo cum venissem, cognovi, id quod audieram, refertam esse Graeciam sceleratissimorum hominum ac nefariorum, quorum impium ferrum ignisque pestiferos meus ille consulatus e manibus extorserat ; qui ante quam de…
Cicero, pro Plancio
-
…sicut. ab Opimio Iure feci, salutis omnium et conservandae rei publicae causa, relatumque ab Decio est Ne sceleratissimum quidem civem sine iudicio iure ullo necare potuisti, oritur illa disceptatio Potueritne recte salutis rei publicae causa civem eversorem…
M. Tullius Cicero, De Partitione Oratoria
-
…vobis velim, iudicium ab hoc non esse corruptum, hoc uti initio ac fundamento defensionis, Oppianicum, hominem sceleratissimum et nocentissimum, esse damnatum. qui uxori suae Cluentiae, quae amita huius habiti fuit, cum ipse poculum…
Cicero, pro Cluentio
-
…quod gessit fides et continentia tegere videretur improbitatem et legis et actionis tuae quid homini post homines natos turpissimo, sceleratissimo, contaminatissimo quis illam opimam fertilemque Syriam, quis bellum ; cum ; pacatissimis gentibus, quis pecuniam…
Cicero, de Domo sua
-
…his litteris non male existimem, quod scribam tamquam ad civem, tamquam ad bonum virum, non tamquam ad sceleratum et latronem. at ego tuas litteras, etsi iure poteram a te lacessitus, tamen non proferam quibus petis…
Cicero, Philippicae
-
…omnibus copiis nuntiatum esse quadridui iter Laudicea afuisse tum cum Dolabella eo tenderet. quam ob rem opinione celerius confido sceleratissimum latronem poenas daturum. iiii N. Iun. Pergae. Scr. Athenis viii K. Iun. a…
Cicero, Epistulae ad Familiares