About
Menu

scelestus

scelestus, impious, wicked, villanous, infamous, accursed, knavish, roguish

scĕlestus, a, um, adj. [scelus; like funestus, from funus], wicked, villanous, infamous, accursed, abominable; knavish, roguish; and subst., a wicked person, a knave, rogue, scoundrel, miscreant (freq. ante-class. in Plaut. and Ter.; after the class. per. sceleratus is more freq.; by Cic. not used of persons).
  • I Lit., of persons: ego sum malus, Ego sum sacer, scelestus, Plaut. Bacch. 4, 6, 14 (783): eheu, scelestus galeam in navi perdidi, id. Rud. 3, 5, 22 (801): perjuravisti, sceleste, id. Ps. 1, 3, 120 (349) sq.: o scelestum atque audacem hominem! Ter. Eun. 708; Plaut. Most. 3, 1, 36 (567); id. Merc. 190; id. Ps. 3, 2, 103 (892) et saep.; Ter. Heaut. 970; id. Ad. 159; id. Eun. 71 al.; Sall. C. 51, 32; 52, 15; Quint. 2, 16, 2; Hor. C. 2, 4, 17; 3, 2, 31; 3, 11, 39; id. Epod. 7, 1.—Comp., Plaut. Aul. 3, 2, 5 (419); id. Cist. 4, 1, 8 (660); id. Bacch. 2, 3, 22 (256) al.—Sup., Plaut. Am. 2, 1, 2 (552).—As a term of reproach or abuse: sceleste, scelesta, etc., you knave! you wretch! sceleste. Plaut. Ps. 1, 3, 120 (349); 1, 3, 126 (355); Ter. And. 790; id. Eun. 668; id. Heaut. 312: scelesta, Plaut. As. 1, 2, 23 (149); id. Most. 1, 3, 26 (182); Ter. Eun. 817; 832: scelesti, Plaut. Men. 5, 7, 28 (1017); cf. sup.: scelestissime, audes mihi praedicare id? you arrant rogue! id. Am. 2, 1, 11 (561).—Of things: scelestum ac nefarium facinus, Cic. Rosc. Am. 13, 37: res scelesta, atrox, nefaria, id. ib. 22, 62: numquam quidquam facinus feci pejus neque scelestius, Plaut. Men. 3, 1, 2 (447): scelesto facinori scelestiorem sermonem addidit, Liv. 5, 27: scelestae hae sunt aedes, impia est habitatio, Plaut. Most. 2, 2, 73 (503): scelestior cena, id. Rud. 2, 6, 24 (508): lingua, id. Am. 2, 1, 7 (557): facta, id. Mil. 3, 1, 139 (734): ser-vitus, id. Curc. 1, 1, 40 (40): vacuam domum scelestis nuptiis fecisse, Sall. C. 15, 2: servitium, id. H. Fragm. 3, 61, 9 Dietsch: malitia, Phaedr. 2, 4, 5.—
  • II Transf., in Plaut. for sceleratus (B. 2.), baleful, calamitous, unlucky, unfortunate: scelestiorem ego annum argento faenori Numquam ullum vidi, Plaut. Most. 3, 1, 1 (532): me (vidisti) adeo scelestum, qui, etc., id. Rud. 4, 4, 123 (1167); id. Cas. 3, 5, 34 (654): ne ego sum miser, Scelestus, id. Most. 3, 1, 36 (567); id. Capt. 3, 5, 104 (762); id. As. 5, 2, 6 (856); id. Rud. 3, 5, 22 (801); id. Men. 3, 1, 2 (447); id. Cist. 4, 2, 17 (687); cf. scelesta, vae te! Cat. 8, 15 Ellis ad loc.—Adv.: scĕlestē (acc. to. I.), wickedly, viciously, impiously, abominably, detestably: sceleste atque impie facere, Liv. 24, 25: parta bona, Plaut. Rud. 2, 6, 22 (506): insimulare, Vell. 2, 60, 3: exercere arma, Val. Max. 5, 1, 3.—Comp.: interit pudor, Aug. Ep. 202.—Humorously: tu sceleste suspi-caris, ego ἀφελῶς scripsi, roguishly, Cic. Att. 6, 1, 8.

Saved

Recent